Legendarny stadion The Blues Stamford Bridge oficjalnie został otwarty 28 kwietnia 1877 roku. Nie od razu związany był z rozgrywkami piłki nożnej - przez aż 28 lat był tylko i wyłącznie areną zmagań lekkoatletycznych.
W 1905 roku jego przeznaczenie zmienia się i odtąd nierozerwalnie związane jest z powstałą właśnie drużyną Chelsea Londyn.
Architektem stadionu był Archibald Leitch. Pierwotnie zaplanował on miejsce dla 100 000 widzów, co miało stanowić drugi co do wielkości taki obiekt w Anglii. Zamierzeń tych nie udało się jednak spełnić, swoistym rekordem była liczba 78 tysięcy kibiców w meczu z 1911 roku. Coraz szersze zainteresowanie rozgrywkami wymusiło prace modernistyczne Stamford Bridge które podjęto w 1930 roku.

Najważniejszą zmianą było zadaszenie części stadionu (nad trybuną najzagorzalszych fanów, tzw. "Shed End"). W 1939 roku zbudowano "North Stand" (zlikwidowany w 1975 roku), zaś na przełomie 1964/65 roku rozpoczęto montaż ławek, które stanowić miały 3/4 miejsc. Tym samym nie do pobicia okazał się mecz z 1935 roku, kiedy liczba publiczności osiągnęła wynik 85 tysięcy.

Po sukcesach w europejskich turniejach rozpoczęto modernizację "East Stand", która stała się największą trybuną w Anglii. Poniesione przy tym koszty doprowadziły do skraju płynności finansowej właścicieli klubu, którzy w ucieczce przed bankructwem musieli sprzedać czołowych piłkarzy The Blues. Co więcej - groźba sprzedaży wisiała również nad samym Stamford Bridge!
W 1982 roku klub został zakupiony przez Kena Batesa za symboliczną sumę 1 funta. Dzięki niemu klub stanął na nogi zaś sam Stamford Bridge został w ciągu kolejnych lat gruntownie przebudowany. Jedyna trybuną, która pozostała w niezmienionym stanie okazała się trzypiętrowa "East Stand", spod której na murawę wybiegają piłkarze.
|